Bardzo potrzebuję ciągłej i intensywnej terapii, by zrozumieć otaczający mnie piękny świat i nauczyć się jak kochać i okazywać uczucia tak jak TY.
Rodzice zapisali mnie na różne terapie, które działają tylko gdy są częste i regularne.
Na zdjęciu: ja z moim terapeutą podczas zbiórki środków na moje leczenie na Starym Rynku w Poznaniu www.panny-mlode.pl
Terapia sensoryczna (źródło:www.psyche.edu.pl)
Podczas zajęć dziecku proponuje się i zachęca się je do podejmowania odpowiednich aktywności dostarczających dziecku stymulacji przedsionkowej, proprioceptywnej i dotykowej. Pożądane jest takie ukierunkowanie aktywności dziecka, aby w odpowiedzi na wyżej wymienione stymulacje miało szansę w zabawie doskonalić swoją sprawność poprzez wywoływanie odpowiednich reakcji na bodźce zmysłowe.
Terapia Integracji Sensorycznej jest zazwyczaj dla dziecka przyjemnością, gdyż wykorzystuje ona różnorodny sprzęt (huśtawki, platformy do huśtania, piłki, drabinki do wspinania) a terapeuta winien dbać o to, aby dziecko z chęcią i zaangażowaniem podejmowało zaproponowane mu zabawy i zadania. Jednocześnie nie jest ona li tylko zabawą, ale również stawianiem przed dzieckiem kolejnych wyzwań, których realizacja może i powinna zakończyć się sukcesem warunkującym postęp w terapii.
Wykorzystanie naturalnej skłonności do zabawy jest potrzebne w celu zainteresowania i zaangażowania małego pacjenta w zajęcia. To właśnie motywacja jest istotnym elementem wpływającym na postęp w terapii. Im dziecko chętniej i lepiej współpracuje, tym szybciej można zauważyć postępy.
Nie wszystkie dzieci jednak od razu są zaangażowane w zajęcia, aktywnie podejmują ćwiczenia i zabawy np. na sprzęcie typu huśtawki, platformy a zajęcia kojarzą z przyjemnością. Są to dzieci, u których zaburzenia integracji sensorycznej mocno utrudniają funkcjonowanie i potrzeba czasu, aby zaakceptowały i poczuły się bezpiecznie w aktywnościach, stanowiących początkowo dla nich problem.
W trakcie terapii postępy dziecka są monitorowane poprzez obserwację zmian zachowania dziecka oraz wykonywanie testów. Zazwyczaj zajęcia terapeutyczne odbywają się 1-2 razy w tygodniu i trwają 45/60 minut w zależności od potrzeb dziecka.
Pozytywne skutki terapii mające wyraz w bardziej efektywnym przetwarzaniu, organizowaniu i wykorzystywaniu bodźców, można zauważyć, gdy:
- Poprawia się poczucie równowagi i koordynacja ruchowa dziecka,
- Rosną umiejętności z zakresu dużej i małej motoryki,
- Dziecko jest aktywniejsze, chętniej podejmuje się nowych i trudnych dla niego wcześniej zadań,
- Dziecko uważniej słucha, wypełnia polecenia i koncentruje uwagę,
- Bodźce dotykowe lub innego rodzaju bodźce postrzegane początkowo przez dziecko jako zagrażające mniej zaburzają działanie dziecka,
- Rosną umiejętności w zakresie komunikacji, czyli poprawia się mowa i sposób wyrażania się dziecka,
- Stopniowo maleje u dziecka nadpobudliwość (zmniejsza się nadruchliwość, dziecko zaczyna kontrolować nadmierne, impulsywne reakcje emocjonalne, wydłuża się czas koncentracji uwagi),
- Rośnie wiara dziecka we własne możliwości i jego samoocena,
- Dziecko nie chce zakończyć sesji terapeutycznej, bo tak bardzo podobają mu się zajęcia, co jest oznaką sukcesu!
Ważne jest wczesne rozpoznanie pozwalające wykryć problemy z przetwarzaniem sensorycznym we wczesnym stadium. Im wcześniej podjęta zostaje terapia mniejszych lub większych deficytów w zakresie integracji sensorycznej, tym większa istnieje szansa na ich zmniejszenie lub wyeliminowanie. U dziecka, któremu nie zostanie podana „pomocna dłoń” w odpowiednim momencie, mogą rozwijać się wtórne problemy emocjonalne (napięcie, lęk, nieśmiałość, brak wiary we własne możliwości) oraz problemy z zachowaniem. Może to też spowodować, iż dziecko będzie unikało sytuacji mogących usprawnić jego sprawność lub funkcjonowanie, co następnie będzie zwiększało już istniejące problemy.
Hipoteriapia. (źródło: www.hipoteriappia.lap.pl)
Hipoterapia to ogół zabiegów terapeutycznych, do których wykorzystuje się konia (na podstawie Kanonów Polskiej Hipoterapii).
Hipoterapia jest zazwyczaj terapią wspomagającą inne metody leczenia. Niekwestionowaną zaletą hipoterapii jest jej uniwersalność. Profesjonalnie prowadzona hipoterapia oddziałuje na sferę ruchową i sensoryczną człowieka, a także jego funkcjonowanie psychiczne i społeczne
Dogoterapia. (źródło: www.dogoterapia.net)
Dogoterapia to metoda wspomagająca proces rehabilitacji i terapii z udziałem odpowiednio wyszkolonych psów w celu pomocy osobom niepełnosprawnym i nieprzystosowanym społecznie.
Jest to:
- poznawanie budowy ciała psa
- kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała
- doskonalenie sprawności ruchowej
- stymulowanie zmysłów: słuchu, wzroku, dotyku
- ćwiczenie koncentracji uwagi
- wyzwalanie spontanicznej aktywność dziecka w zabawie z psem
- nauka troski o higienę własną i psa – mycie rąk, czesanie, karmienie
- okazywania emocji i uczuć związanych z kontaktem ze zwierzętami
- naśladowania ruchu poprzez obserwowanie czynności wykonywanych przez psa i naśladowanie ich np. chodzenie, siadanie, leżenie
- nauka samodzielności – samodzielne wykonywanie zadań z udziałem psa (chodzenie na smyczy, czesanie, elementy tresury)
- ćwiczenia relaksacyjne